Mam nadzieję, że już mnie znacie. Tym razem będę na blogu pisać opowiadania. Myślę, że rozumiecie. Więc przejdźmy do prologu.
Kim jestem? Lepiej, abyście tego nie wiedzieli.... Cóż, jestem lalką. Mam sztuczne włosy, plastikowe oczy, usta. Właściwie cała jestem z plastiku.Jeśli chodzi o ludzi, nie mam do nich zaufania. Ludzie są naprawdę dziwni-no, nie licząc Milenki, mojej przyjaciółki,ona jest normalna-przebierają się za upiory albo upodabniają do lalek. Wiem, ponieważ kiedyś Mili pokazała mi zdjęcie dziewczyny, która wyglądała jak Barbie. Na moment moje usteczka otworzyły się w wyrazie szoku. Jednak zamknęłam je, gdy przypomniałam sobie słowa mamy, gdy dawała mi mój pierwszy lalkarski pamiętnik:
Ukrywaj, niech nikt nigdy nie dowie się kim jest moja kochana Lalie. Nikt nie może wiedzieć jaki masz dar. Nie ufaj ludziom, bywają zdradliwi, często nie są tym za kogo się podają. Miej oczy dookoła głowy, gdyż nie znasz pory dnia lub nocy, w której wszystko obróci się przeciw tobie.
Tęczowaa, nie weź tego za dziecinne, ale ja.... kolekcjonuję lalki...
OdpowiedzUsuń